امر به معروف و نهی از منکر، دو فریضهای است که خداوند آن را برای پاسبانی از ارزشها و اصلاح رفتارهای نادرست آدمیان تکلیف کرده است. چون آموزههای دین از جمله امر به معروف و نهی از منکر اگر درست به کار گرفته شوند ظرفیت فراوانی برای تربیت دارند. از سوی دیگر انجام این دو فریضه با وجود داشتن نقش تربیتی مانند نظام تربیتی و آموزشی پرهزینه نیست و مردم آن را بدون چشم داشت مادی و تنها برای رضایت پروردگار انجام میدهند. از این رو هدف از بررسی آن به روش اجتهادی یافتن نقش و کارکرد امر به معروف و نهی از منکر در تربیت آدمیان است. کشف و بهره برداری از ظرفیت این دو معارف دینی در فرهنگ سازی، محافظت از میراث ارزشمند بشری و اصلاح رفتارهای ناپسند انسانی از دست آورد تحقیق به شمار میرود.