فقه تربیتی برای اثربخشی و کارآمد شدن تربیت به دنبال یافتن روشهای اطمنان بخش است. از این رو همواره قرآن را سرمشق و الگوی خود برای این کار قرار داده و به آیات تربیتی قرآن نگرسته است. چون قرآن از منابع دسته اول فقه در استنباط احکام شرعی برای مکلفان است. اندیشوران فقه تربیتی دریافتهاند که حرمت نهادن به متربی به جای تنبیه بدنی خشن و بیش از اندازه، دادن اختیار و مسئولیت به متربیان برای سوق دادن فعالانه آنان به سوی تربیت شدن و نیز تنیظیم برنامه عقلانی، عملیاتی- کاربردی، سودمند برای زندگی متربیان و سرانجام نگرش به تفاوتهای فردی متربیان و لحاظ توان تاب آوری آنان در برنامههای تربیتی؛ مجموعه روشهای است که تربیت را اثر بخش و کارآمد میکند و این روشها را فقه تربیتی از آیات تربیتی قرآن بر گرفته است که نیازمند آزمون و خطا نبوده و اطمنان بخش است و در فراروی هر کدام از آنها ثواب و پاداشهای آخرتی نیز نهفته است که به متربیان اشتیاق و انگیزه فزونتر برای تربیت شدن میدهد.